W tym wpisie zostawiam kilka(naście, by nie rzec -set) myśli na temat podróżowania kamperem, 25-letnim Fiatem Ducato, który w tym roku stał się członkiem naszej rodziny.

Chciałam zrobić to w sierpniu, a tu nadszedł listopad – nic nowego, że priorytetyzowanie niezobowiązującego pisania idzie mi nędznie. Ale może właśnie teraz przyda się powrót myślami do chwil, w których problemem były komary, a nie smog.

Prawdopodobnie powinnam na początku uzasadnić sens tej lektury i podrzucić Ci kilka korzyści z przeczytania, ale copywriterskie spaczenie ma wolne i po prostu zapraszam Cię do poznania zwykłych, human written [and przeżyten] odczuć z takich wojaży.

Pierwsza podróż była tak zła, jak tylko mogła być. Przerosły nas dwie godziny jazdy na Kaszuby. Winni: absurdalny wtedy upał i brak klimatyzacji. A kiedy już dojechaliśmy na pole kempingowe, natychmiast rzuciły się na nas komary w równie absurdalnych co upał ilościach. Rozstrojone podróżą dzieci i pies na tak małej przestrzeni to spore wyzwanie – ale braliśmy na wszystko poprawkę, bo przy takich temperaturach trudno dobrze funkcjonować gdziekolwiek. Mój mąż mnie pytał o wrażenia – bez sensu, fatalna próbka 😀

*

Gdy podróżujesz kamperem, masz wolność ruszenia z domu kiedy chcesz. Nie masz ramy wyznaczonej przez dobę hotelową i tej myśli, że dobrze byłoby ją maksymalnie wykorzystać. Ta wolność poskutkowała tym, że wyjazd na dłuższe wakacje opóźnił się o ponad dobę 😀 Jednak co zewnętrzna presja, to zewnętrzna presja – no i może nie ma co planować wyjazdu w dzień instalowania solarów, Mateusz? :*

*

Oponowałam wobec nazwania naszego Fiata Chrupkiem z racji skojarzeń z rdzą, ale niestety każde inne imię brzmi sztucznie. Sprawę ratuje używanie Starlinka i błogosławieństwo od Elona na imię ChrupeX. Swoją drogą – procedura reklamacji w Starlinku idzie błyskawicznie i to w dodatku dogadana z Grokiem. Powodem reklamacji byłam ja – tak zaznaczam, bo mój mąż wspaniałomyślnie nie zdradza nikomu, że Agata nie trafiała za dobrze kabelkiem w zasilanie.

*

Największym hitem był Pol’and’Rock, na którym posmakowaliśmy luksusu kawy, zimnych napojów, sikania i prysznica na zawołanie. I nawet jak budzi Cię jakiś sąsiad-dowcipniś z „Hej, miśki! Czas wstać!” na ustach, to przynajmniej nie dusisz się w namiocie wraz ze wstaniem słoneczka na pozbawionym drzew polu. A jeśli zacina deszcz, nie musisz się zastanawiać, czy zaraz mokra ściana namiotu nie przyklei Ci się do tyłka. Odpada cała ta festiwalowa logistyka – iść do toitoia teraz czy czekać, aż będą czyścić…?

Byłam w szoku, ile przyjazd kamperem zdjął mi z głowy pod kątem załatwiania podstawowych potrzeb (swoich i nieletnich ;)).  No i wyjazd – zwijasz krzesełka, markizę i nara. Dla nas to coś wspaniałego po latach spędzonych na biwakowaniu w namiotach.

A, no i po latach zrozumiałam, że aby nienaturalnie, trochę przesadnie pobyć samemu, patrząc w niebo, to nie trzeba dosłownie wejść na drzewo. Można na kampera wleźć. Dobrze się złożyło, że pierwszym festiwalem, na który przyjechaliśmy w ten sposób, był ten, na którym po latach wystąpił zespół Myslovitz 😉

*

Prowadzenie kampera jest na tę chwilę dla mnie bardzo, bardzo (x10) niekomfortowe. Pierwsza próba po osiedlowych drogach po nocy była dobra, kolejne już gorzej – ten gabaryt i trudność w oszacowaniu, ile miejsca zajmuje, sprawia, że po prostu zamulam. Oczywiście nie poddaję się i wierzę, że współwłaściciel też nie 😀

Natomiast z perspektywy pasażera: fajnie, wysoko, machasz innym kamperowiczom i – tu wersja dla osób z dziećmi – odpowiadasz co minutę na „Ile jeszcze?”, więc nie ma kiedy zbyt wiele myśleć o życiu. 

*

Kamper w niepogodę jest milszy niż namiot, ale dla czterech neuroatypowych osób i nieinnego psa w moim odczuciu bywał za ciasny, zwłaszcza że moim rodzicielskim marzeniem nie jest wsadzenie dzieci na pół dnia w ekrany. Ale prawdopodobnie było to tylko moje odczucie. No i równoważy to fakt, że zwykle kamperem przebywa się na dużych przestrzeniach, a pies tak czy siak zmusza do wyjścia. 

*

Od zawsze lubiliśmy taki styl podróżowania i kamper jest naszym spełnionym marzeniem. W sumie to jestem zaskoczona, że spełniliśmy je tak szybko – może naoglądałam się emerytowanych Niemców, chillujących przed kamperami, podczas gdy sama wbijałam śledzie w ziemię, i myślałam, że to jeszcze hen, hen…? A może czas się pogodzić z własnym wiekiem i jak to radzą, chwytać dzień.

To chwytamy.